Σημάδια από κούνια δεκατία '20 Αναγέννηση

Στο Χαραμί Βαρτάν του Καρς υπήρχε και υπήρχε ο ιδιότυπος τρόπος του αρραβώνα από κούνια.θέση της γυναίκας και προσφυγικές μνήμες

Στην Αναγέννηση Σερρών, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια μετά την προσφυγιά, ο γάμος δεν ήταν απλώς μια χαρούμενη στιγμή· ήταν θεμέλιο ζωής. Οι άνθρωποι που είχαν χάσει πατρίδες, περιουσίες και συγγενείς, έβλεπαν στον γάμο τη συνέχεια της οικογένειας και την ελπίδα για ρίζωμα στον νέο τόπο. Οι γάμοι γίνονταν με σεμνότητα αλλά και αξιοπρέπεια. Ακόμη κι όταν τα μέσα ήταν λιγοστά, δεν έλειπε το τραγούδι, το φαγητό, η συμμετοχή όλου του χωριού μας. Ήταν υπόθεση συλλογική, γιατί όλοι κουβαλούσαν τις ίδιες πληγές και τις ίδιες αγωνίες.

Η θέση της γυναίκας

Η γυναίκα στην Αναγέννηση είχε βαρύ ρόλο. Δεν ήταν μόνο σύζυγος και μητέρα, αλλά: κράταγε το σπίτι, μεγάλωνε τα παιδιά, δούλευε στα χωράφια, φρόντιζε ζώα, και ταυτόχρονα διατηρούσε τα ήθη, τα έθιμα και τη γλώσσα. Πολλές γυναίκες είχαν μεγαλώσει μέσα σε φόβο και ανασφάλεια, από τα χρόνια του Καρς και του Πόντου. Κουβαλούσαν μνήμες διωγμών, βίας και ξεριζωμού. Γι’ αυτό ήταν συγκρατημένες, δυνατές και σιωπηλές, με μια αξιοπρέπεια που δεν χρειαζόταν λόγια. Ο γάμος για τη γυναίκα δεν ήταν πάντα επιλογή· ήταν όμως ευθύνη, που την αναλάμβανε με σοβαρότητα και δύναμη.

Προσφυγικές μνήμες που περνούσαν από γενιά σε γενιά.

Στα γλέντια των γάμων, πίσω από το τραγούδι και τον χορό, υπήρχαν πάντα μνήμες προσφυγιάς. Οι μεγαλύτεροι θυμόντουσαν τα παλιά χωριά, τα σπίτια που άφησαν πίσω, τους ανθρώπους που δεν γύρισαν ποτέ. Οι ιστορίες αυτές περνούσαν σιγά-σιγά στα παιδιά και στα εγγόνια, όχι σαν μάθημα, αλλά σαν βίωμα. Μέσα από τον γάμο, τη γυναίκα και την οικογένεια, οι πρόσφυγες της Αναγέννησης κράτησαν ζωντανή την ταυτότητά τους. Ο γάμος, λοιπόν, δεν ήταν μόνο ένωση δύο ανθρώπων. Ήταν ένωση μνήμης, πόνου και ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο.